Παρασκευή, 09 Δεκεμβρίου, 2022

Αρθρο-φωτιά από πρώην αξιωματούχο του Ρίγκαν: Ο Αρμαγεδδώνας είναι πιο κοντά από όσο νομίζετε

Κόσμος

Ο κόσμος αντιμετωπίζει την καταστροφή και δεν υπάρχει συνειδητοποίηση. Για χρόνια, εγώ και ο Stephen Cohen, ενώ ήταν ακόμα ζωντανός, συμβούλευα ότι οι προκλήσεις της Ουάσιγκτον προς τη Ρωσία, στις οποίες συμμετέχουν και τα κράτη-μαριονέτες του ΝΑΤΟ, ήταν άστοχες και αντιπαραγωγικές, γράφει στο άρθρο του ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, μεταξύ άλλων, οικονομολόγος και συγγραφέας, βοηθός υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Ρίγκαν, καθηγητής πανεπιστημίων και πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal.

Η επιβεβαίωση Μπέικερ

Ακόμη και πριν την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, ο Γκορμπατσόφ ήταν ανοιχτός στο να γίνει αυτή συνεργαζόμενο μέλος της Δύσης. Ο ρωσικός πληθυσμός είχε ευνοϊκή στάση απέναντι στη Δύση και ανυπομονούσε για την ενσωμάτωση της Ρωσίας στον δυτικό κόσμο.

Δείτε ακόμα – Foreign Affairs: Μην αποκλείετε τη διπλωματία – Η στρατηγική Μπάιντεν οδηγεί σε παντοτινό πόλεμο

Η κυβέρνηση Ρίγκαν και ο διάδοχος του Ρίγκαν, η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους, ήταν ανοιχτοί σε αυτή την ιδέα. Ο υπουργός Εξωτερικών του προέδρου Μπους, Τζιμ Μπέικερ, επιβεβαίωσε ότι υποσχέθηκε πως δεν θα υπήρχε μετακίνηση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, στα σοβιετικά σύνορα, εάν ο Γκορμπατσόφ επέτρεπε την επανένωση της Γερμανίας, η οποία έθεσε το έδαφος για την απελευθέρωση της ανατολικής Ευρώπης από την αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ενωσης.

Το καθεστώς Κλίντον, υπό την επιρροή των νεοσυντηρητικών, παραβίασε τον λόγο της Αμερικής, με το σκεπτικό ότι ήταν προφορικός και όχι γραπτός και ως εκ τούτου δεν μετρούσε. Το καθεστώς Κλίντον όχι μόνο ανέτρεψε τη Γιουγκοσλαβία και την έσπασε σε κομμάτια, ενώ παρέδωσε ένα ιστορικό τμήμα της Σερβίας στους μουσουλμάνους, αλλά μετέφερε επίσης το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης, το 1991, η Ρωσία ήταν πολύ αδύναμη για να κάνει οτιδήποτε γι’ αυτό καθώς η κυβέρνηση Γέλτσιν ήταν η μαριονέτα της Ουάσιγκτον.


Πύραυλος Trident II D5 που φέρει θερμοπυρηνική κεφαλή W76-2 και εκτοξεύεαι από υποβρύχιο (φωτογραφία,Ronald Gutridge/U.S. Navy)

Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, το 2007, ο Πούτιν, ο διάδοχος του Γέλτσιν, δήλωσε ότι η Ρωσία δεν αποδέχεται τον μονοπολικό κόσμο της Ουάσιγκτον, στον οποίο κυβερνούσε η Ουάσιγκτον, και ότι η Ρωσία θα ακολουθούσε το συμφέρον της, όχι της Ουάσιγκτον.

Η ανατροπή της φιλορωσικής κυβέρνησης

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Πούτιν λίγο πολύ αγνοήθηκε εκείνη την εποχή επειδή η Ουάσιγκτον συμμετείχε στους πολέμους της στη Μέση Ανατολή προς όφελος του Ισραήλ.

Αλλά καθώς περνούσε ο καιρός, η Ουάσιγκτον συνειδητοποίησε ότι η Ρωσία βρισκόταν εκτός επιτήρησης και ότι κάτι έπρεπε να γίνει γι’ αυτό.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σότσι έδωσαν μια ευκαιρία. Το Κρεμλίνο πίστευε ότι μια επιτυχημένη Ολυμπιάδα που θα διεξαγόταν από τη Ρωσία θα ενίσχυε τη θέση της στη Δύση. Αντίθετα, αμερικανοί, βρετανοί και γερμανοί αξιωματούχοι μποϊκόταραν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι, κατά τη διάρκεια των οποίων, ενώ ο Πούτιν ήταν απρόσεκτος, οι ΗΠΑ ανέτρεψαν τη φιλική προς τη Ρωσία κυβέρνηση της Ουκρανίας, πρώην τμήμα της Ρωσίας για αιώνες.

Η ναζιστική, αντιρωσική κυβέρνηση που εγκατέστησε η Ουάσιγκτον στην Ουκρανία άρχισε φυσικά να κακομεταχειρίζεται τον ρωσικό πληθυσμό πρώην ρωσικών επαρχιών τις οποίες οι σοβιετικοί ηγέτες είχαν ενσωματώσει στη σοβιετική ουκρανική επαρχία.

Η Κριμαία, μέρος της Ρωσίας από το 1700, προσαρτήθηκε στην Ουκρανία από τον Χρουστσόφ το 1956, και το Ντονμπάς προσαρτήθηκε στην Ουκρανία από προηγούμενους σοβιετικούς ηγέτες. Την εποχή εκείνη, η Ουκρανία και η Ρωσία αποτελούσαν μέρος της ίδιας χώρας, της Σοβιετικής Ενωσης.

Ο Πούτιν είδε το σχέδιο για την Κριμαία

Η ανεξαρτησία της Ουκρανίας κατοχυρώθηκε από την Ουάσιγκτον μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, το 1991, όταν ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ συνελήφθη από σκληροπυρηνικά μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, τα οποία θεώρησαν, σωστά εκ των υστέρων, ότι φιλελευθεροποιούσε τόσα πολλά τόσο γρήγορα και έδινε πάρα πολλά στην Ουάσιγκτον χωρίς εφαρμόσιμες εγγυήσεις.

Η Κριμαία είναι η τοποθεσία της ρωσικής ναυτικής βάσης του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, υπό μακροχρόνια ρωσική μίσθωση από την Ουκρανία, από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

Ο Πούτιν βρισκόταν επαρκώς σ’ εγρήγορση για να καταλάβει ότι η νέα κυβέρνηση-μαριονέτα των ΗΠΑ στην Ουκρανία θ’ ακύρωνε τη μίσθωση, στερώντας έτσι από τη Ρωσία την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα και μέσω αυτής στη Μεσόγειο.

Ο πληθυσμός της Κριμαίας ψήφισε κατά 97% την επανένωση με τη Ρωσία, όπως και οι Ρώσοι που κατοικούν στο Ντονμπάς. Ο Πούτιν αποδέχτηκε το αίτημα της Κριμαίας, αλλά απέρριψε το αίτημα του Ντονμπάς.


«Η έλλειψη αποφασιστικής δράσης από τη Ρωσία επέτρεψε στην Ουάσιγκτον να βάλει την ανθρωπότητα στον δρόμο προς τον Αρμαγεδδώνα»

Ποιος ήταν ο λόγος γι’ αυτή την απόφαση του Πούτιν, μια απόφαση που οδήγησε στον ολοένα διευρυνόμενο πόλεμο στην Ουκρανία οκτώ χρόνια αργότερα;

Η «Συμφωνία του Μινσκ»

Η καλύτερη εξήγηση είναι ότι ο Πούτιν άφησε τη δυτική προπαγάνδα να επηρεάσει την απόφασή του. Εάν ο Πούτιν ενσωμάτωνε το Ντονμπάς εκτός από την Κριμαία, την οποία έπρεπε να πάρει ή να χάσει τη ναυτική βάση στα νερά πλησίον της Ρωσίας, θα επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό της δυτικής προπαγάνδας ότι σκόπευε ν’ αποκαταστήσει τη Σοβιετική Αυτοκρατορία.

Γιατί ο Πούτιν θεωρούσε ότι η δυτική προπαγάνδα θα έπρεπε να περιορίσει τη συμπεριφορά της Ρωσίας στο δικό της συμφέρον, αντί για τα συμφέροντα της Δύσης, υποδηλώνοντας έναν Πούτιν που έχει το ένα πόδι στη Δύση και το άλλο στον ρωσικό εθνικισμό.

Οι Ρώσοι του Ντονμπάς υπέφεραν φρικτά από τους ουκρανούς νεοναζί που είχε εγκαταστήσει η Ουάσιγκτον στο Κίεβο. Ο Πούτιν κατάλαβε ότι έπρεπε να κάνει κάτι. Αυτό για το οποίο αποφάσισε προϋπέθετε δυτική καλή θέληση που δεν υπήρχε.

Ο Πούτιν επινόησε τη «Συμφωνία του Μινσκ», ένα σχέδιο για να κρατήσει το Ντονμπάς στην Ουκρανία, αλλά να προσφέρει στους κατοίκους ορισμένες μορφές αυτονομίας, όπως τη δική τους αστυνομική δύναμη, που θα προστάτευε τον ρωσικό πληθυσμό από τις διώξεις των νεοναζί.

Ο Πούτιν έβαλε την Ουκρανία και τις δημοκρατίες του Ντονμπάς να υπογράψουν τη συμφωνία του Μινσκ και τη Γερμανία με τη Γαλλία να εγγυηθούν τη συμφωνία. Ομως η Ουάσιγκτον απαγόρευσε στην Ουκρανία να συμμορφωθεί με τη συμφωνία και στη Γαλλία και τη Γερμανία να την επιβάλουν.

Αργή πολιτική

Ο Πούτιν σπατάλησε οκτώ χρόνια προσπαθώντας να πουλήσει τη συμφωνία του που προφανώς δεν είχε καμία προοπτική, λαμβάνοντας υπόψη τις προφανείς προθέσεις της Ουάσιγκτον να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία για να προκαλέσει το μέγιστο πρόβλημα στη Ρωσία. Γιατί ο Πούτιν δεν μπόρεσε να το δει αυτό;

Ο κίνδυνος με την «περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν και την αργή πολιτική του είναι ότι παρέχει στη Δύση χρόνο για να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της και να πάρει την πρωτοβουλία. Παρά την «κόκκινη γραμμή» του, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στέλνουν όπλα στην Ουκρανία.

Καθώς δεν υπήρξε αποτελεσματική απάντηση της Ρωσίας στις προκλήσεις, παρά τις δηλωμένες «κόκκινες γραμμές», παρασχέθηκε η επόμενη εκπαίδευση για τα ουκρανικά στρατεύματα. Στη συνέχεια, έξυπνες πληροφορίες και πληροφορίες στόχευσης. Κατόπιν όπλα μεγαλύτερου βεληνεκούς που μπορούν να φτάσουν σε στρατηγικούς ρωσικούς στόχους.

Ακολούθως, η επίθεση στη γέφυρα της Κριμαίας, οι αγωγοί Nord Stream, και τώρα ένα σχέδιο για μια βρόμικη βόμβα, που θα χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την επέμβαση των ΗΠΑ με στρατεύματα που αναπτύσσονται στη Ρουμανία και την ανατίναξη ενός φράγματος που θα κατέστρεφε τη «ρωσική πόλη Χερσώνα» και θα άφηνε τους επίλεκτους ρώσους στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων απομονωμένους και εκτεθειμένους στην ουκρανική αιχμαλωσία, κάτι που θα συνιστούσε μια τρομερή νίκη προπαγάνδας για τη Δύση.


«Η υπομονή είναι αρετή σ’ έναν ηγέτη, αλλά η υπομονή του Πούτιν θεωρείται από πολλούς στην Ουάσιγκτον ως έλλειψη αποφασιστικότητας» (φωτογραφία από Sputnik/Valery Sharifulin/via Reuters)

Οπως είναι τα πράγματα τώρα, έχουμε μια κατάσταση κατά την οποία η μέθοδος πολέμου του Πούτιν περιορίζει τις δυνάμεις του και όχι τους εχθρούς του. Οι τελευταίες ενδείξεις δείχνουν ότι ο Πούτιν και η ρωσική ανώτατη διοίκηση είναι πρόθυμοι να παραμείνει η πρωτοβουλία στα χέρια των δυτικών εχθρών τους. Το Κρεμλίνο αντιδρά στις κινήσεις του εχθρού του.

Στον δρόμο του Αρμαγεδδώνα

Εάν η Ουκρανία με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο βοηθήσουν ν’ ανατινάξει το φράγμα του Δνείπερου και να πλημμυρίσει τη Χερσώνα, τότε, και μόνο τότε, πιθανόν, ίσως, η Ρωσία θ’ ανατινάξει το φράγμα που θα της δώσει τη νίκη στον πόλεμο, αποκόπτοντας ένα μεγάλο κομμάτι της Ουκρανίας από την Ουκρανία.

Προφανώς, το Κρεμλίνο δεν έχει ασχοληθεί με το ερώτημα γιατί η Ρωσία δέχεται απώλειες και την εμφάνιση ταπεινωτικών ηττών όταν μπορεί εύκολα να κερδίσει τον πόλεμο σε μια μέρα.

Οι προκλήσεις της Ουάσιγκτον εντείνονται και η απάντηση του Πούτιν δεν είναι επίδειξη δύναμης, αλλά έκκληση για διαπραγματεύσεις και προσφορές για παροχή ενέργειας στους εχθρούς της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ. Δεν είναι περίεργο που η Ουάσιγκτον κλιμακώνει τη σύγκρουση.

Η έλλειψη αποφασιστικής δράσης από τη Ρωσία επέτρεψε στην Ουάσιγκτον να βάλει την ανθρωπότητα στον δρόμο προς τον Αρμαγεδδώνα. Η Ουάσιγκτον και οι μαριονέτες της στο ΝΑΤΟ έχουν χάσει τον φόβο τους για τη Ρωσία και οι προκλήσεις θα συνεχιστούν.

Καθώς ο Πούτιν δεν υπερασπίστηκε καμία ρωσική κόκκινη γραμμή, η Ουάσιγκτον πιστεύει ότι δεν έχει καμία. Ο Πούτιν δεν υπερασπίζεται καν τη Συρία, μια χώρα που έσωσε από την κατάκτηση της Ουάσιγκτον, από τις ισραηλινές επιθέσεις.

Η υπομονή είναι αρετή σ’ έναν ηγέτη, αλλά η υπομονή του Πούτιν θεωρείται από πολλούς στην Ουάσιγκτον ως έλλειψη αποφασιστικότητας. Εάν αυτή η ερμηνεία της υπομονής του Πούτιν αποδειχθεί λάθος, η Ουάσιγκτον θα περάσει μια κόκκινη γραμμή που θα μας φέρει στην περίοδο του Αρμαγεδδώνα της ανθρώπινης ιστορίας.

Πηγή tovima.gr